De eerste keer dat ik iemand zag verwijzen naar een game genaamd “Froggy Hates Snow”, nam ik aan dat het een grap was. Een soort meme of verwijzing naar nieuwe straattaal die ik niet begreep. Toen ik ontdekte dat deze vreemde naam de daadwerkelijke titel was van een pas uitgebrachte videogame, vond ik dat behoorlijk raar. Daarna speelde ik de game, waarin een kikker vastzit in een eindeloze sneeuwstorm en gedwongen wordt sneeuw te ruimen, grondstoffen te verzamelen en golven van kwaadaardige slijmonsters met zijn tong af te weren terwijl hij probeert te ontsnappen. Het is een veel vreemder spel dan de titel zelfs suggereert. En toch ben ik echt weg van dit bizarre spel.
Froggy Hates Snow (stop met giechelen) is een zojuist gelanceerde top-down roguelike survivor… ding. Het bevat elementen van games zoals Vampire Survivors, Deep Rock Galactic: Survivor en (op vreemde wijze) Death Stranding.
De basisopzet is dat je een antropomorfe kikker bent die rondhangt in een warmtebel met een knusse bank en een tv. Maar je moet ontsnappen. Dus verlaat je de bel om de brute winterse wildernis te betreden. Je moet edelstenen verzamelen en ze terugbrengen om upgrades te kopen die van jou een betere, sterkere kikker maken. Terwijl je dit doet, duiken er nare wezens op (vergelijkbaar met de slijmerige monsters uit Death Stranding) die jouw kikkerman proberen te doden. Zodra je ze verslaat, voornamelijk door ze te slaan met de tong van de kikker, kun je blijven verkennen, upgraden en uiteindelijk ontsnappen via een verborgen deur.
Vreemd? Ja. Maar wat deze game zo leuk maakt, is dat het verkennen van de besneeuwde wildernis buiten de warmtebel extreem boeiend is.
Sneeuw moet worden weggegraven om ergens te komen. Dit laat paden achter die sneller kunnen worden doorkruist, maar deze paden door de poedersneeuw leiden niet naar meer materialen of buit, aangezien je die gebieden al hebt leeggemaakt. De kikker die je speelt is niet zoals Elsa uit Frozen. De kou deert de kikker wel degelijk. Blijf je te lang in de kou, dan bevries je dood. Ik begrijp wel waarom hij een hekel heeft aan sneeuw!
Mijn vroege excursies in de sneeuw waren kort en gevaarlijk. Maar met upgrades, zoals ski’s, handschoenen en een grote sneeuwschep, creëerde ik al snel efficiënte paden naar verschillende warmtebellen, grondstofvoorraden en vreemde anomalieën die beloningen kunnen opleveren als je de puzzel weet op te lossen. Het voelde in sommige opzichten als Death Stranding, terwijl ik voorraden vervoerde van de ene locatie naar een nabijgelegen warmtebel via aangelegde paden. Ik ontgrendelde zelfs een klein karretje waarmee ik nog meer spullen kon dragen voordat ik terug moest racen om de kou te vermijden.
De combat in Froggy Hates Snow is vergelijkbaar met die in veel auto-shooters, zoals Halls of Torment. Wacht, wat, Valve noemt deze games Bullet Heavens? Uh… oké. Prima.
Hoe dan ook, je beweegt rond en ontwijkt aanvallen terwijl je kikker de vijanden automatisch aflikt. Je kunt uiteindelijk niet alleen je aanvallen upgraden, maar ook nieuwe vaardigheden verwerven, zoals een tijdelijk energieschild. Had ik al gezegd dat dit een vreemde game is? Weet je wat ook vreemd is? Froggy Hates Snow heeft een van de mooist ogende menu’s en UI-ontwerpen die ik dit jaar in een game heb gezien. Dat had ik niet verwacht van een game die klinkt als iets waar ik voorbij zou scrollen in Roblox.
Froggy Hates Snow is nu uit op consoles en pc, en het is geweldig om te spelen. Ik ben enthousiast om meer levels, kikkers en permanente, spelveranderende artefacten te ontgrendelen. Het speelt ook geweldig op de Steam Deck, wat het een erg gevaarlijke game voor mij maakt op die late avonden wanneer ik op de bank aan het chillen ben. Ik ben al wat langer opgebleven dan zou moeten terwijl ik tunnels door de sneeuw groef en probeerde ervoor te zorgen dat mijn kikkertje overleeft. Dus wees gewaarschuwd: deze game zuigt misschien ook uren van je leven weg.